Monthly Archives: oktober 2019

  • -

Lijden

Category : Artikelen

(Olieverf, Rembrandt van Rijn, AD 1630 – Jeremia treurt over de ondergang van Jeruzalem)

Er is in de geschiedenis veel geschreven over het lijden in de wereld. Boekenplanken vol. Ik heb niet de illusie hier aan toe te voegen. Eerder zoek ik naar samenpakken (samenvatten).

Zelf had ik altijd het idee dat een christen dezelfde lijdensweg te volgen had als Jezus. Hoewel dat zeker niet is uitgesloten – kijk naar de vele landen waar christenvervolging plaatsvindt – is het geen automatisme. Jezus zegt wel in Matth. 10, 39 WV “Wie zijn leven vindt, zal het verliezen, wie het verliest om Mijnentwil, zal het vinden.” Ik heb dat altijd heel zwaar opgevat: verliezen is dood gaan.

Nu hier in Cambodja, zie ik het anders. Niet minder of meer, en zeker niet te vergelijken met zendelingen die elders in de wereld in veel moeilijker omstandigheden dan wij hun werk doen, maar wel anders.

De keuze om het ‘gevonden leven’ achter te laten – met inbegrip van alles wat daarbij hoort aan kinderen, familie, vrienden, geneugten, vanzelfsprekendheden enz. – is een bewuste keuze geweest. Nu we hier wonen, wordt langzaam zichtbaar wat het betekent om ‘je leven te verliezen om Zijnentwil.’ Niets is meer vanzelfsprekend. Het gemis van je geliefden is pittig, zwakjes gezegd. De taal is anders, de cultuur is anders, de infrastructuur is anders, het (weg-)gedrag is anders, wat er wordt gegeten en gedronken is anders enzovoort. Dingen die thuis zo gewoon waren, zijn het ineens niet meer.

Een voorbeeld. De hoofdstand Phnom Penh is in korte tijd uitgegroeid tot een metropool van bijna 2 miljoen mensen. Voor Aziatische begrippen nog altijd een kleine stad, maar toch. De infrastructuur (wegen, riolen, kruisingen etc.) heeft geen gelijke tred gehouden met de snelle groei. En dat merk je dagelijks. Waar Europa langzaam is ontwikkeld en dingen dus met elkaar in hetzelfde tempo zich konden ontwikkelen, slaan dit soort landen vaak hele stappen over waardoor allerlei nieuwe problemen ontstaan. Denk in dit voorbeeld aan de motorisatie. Phnom Penh is in hoge mate gemotoriseerd. Fietsen hebben plaatsgemaakt voor brommers en motoren en het aantal auto’s is explosief toegenomen. Maar wandelpaden, parken, fietspaden en trottoirs zijn er niet. Als voetganger moet je dus dubbel op je tellen passen, want het systeem is gebaseerd op ‘gezien worden.’ Wordt je niet gezien door anderen, dan heb jij een probleem. Nu is het verkeerstempo laag, en hebben de Cambodjanen het ‘elkaar ontwijken’ tot ware kunst verheven, maar gevaar is er toch. Wij lopen dus weinig tot niet en gebruiken tuktuks om ons te verplaatsen van A naar B. Dat is het veiligst. Opmerkelijk en charmant tegelijk is, dat er in het verkeer niet wordt gescholden, gevloekt (zover wij weten), ook geen gesticulaties, alleen soms een venijnige blik, maar daar blijft het bij. Dat is vergeleken met het Westen een verademing.

Terug naar het lijden.

De wereld is er vol van. En we hebben er niet gelijk antwoord op, wel kunnen we er wat aan doen. Soms denk ik wel eens dat er armen en verdrukten zijn om compassie te kweken bij de medemens (Vgl.: de barmhartige Samaritaan, Luk. 10 WV). En inderdaad, hoe kun je de ogen sluiten voor het leed van anderen?

(De parabel van de goede Samaritaan, 18e eeuw, Messina, Chiesa della Medaglia Miracolosa, Casa di Ospitalità Collereale)

Naar mijn bescheiden idee zijn er twee soorten lijden in de wereld. Eén die we over onszelf hebben afgeroepen en nog afroepen, door gestelde grenzen over te gaan (de zondeval en haar gevolgen) en één die het gevolg is van het volgen van Christus (1 Petr. 1, 6-7 WV). Dat lijkt simplistisch maar is het niet. De eerste is universeel en geldt nog steeds, aangezien er nog geen sprake is van een nieuwe hemel en aarde. De tweede is een specifieke vorm, bedoeld om ons te vormen naar Zijn beeld.

En wat als een geliefde onder ons ziek wordt en overlijdt? Daar heb ik slechts ten dele antwoord op. Waarom moest ik mijn moeder missen op jonge leeftijd, terwijl mijn ontwikkeling als jongen tot volwassen man nog lang niet af was? Ja, haar ziekte en dood zijn een gevolg van de eerste categorie, zeker, maar waarom zij niet genas, hoewel gebeden, is en blijft voor mij nog steeds een raadsel. Daar kom ik niet uit. Nu, na zoveel jaar, heb ik het een plek kunnen geven, maar dat was niet eenvoudig. Met andere woorden, ook al kunnen we een verstandelijke verklaring vinden voor een dergelijke tragische gebeurtenis, het bevredigt niet.

Wat wel bevredigt is de hoop die God ons geeft. Niet de betekenis van het woordje ‘hoop’ zoals we in het Westen kennen, wat een grote mate van onzekerheid in zich heeft getuige de vele uitdrukkingen, zoals ‘ach, je moet er maar het beste van hopen’ en vele anderen. Met die definitie schiet je niks op.

Maar God’s hoop is een andere. Eén die zeker is. Jezus heeft hetzelfde lijden ondergaan als vele mensen in deze wereld en heeft het uiteindelijk niet overleefd. God heeft Hem echter uit de dood doen opstaan en daarmee is de belangrijkste vijand van de mens verslagen. Zijn opstanding is een primeur. Eén welke wij mogen volgen, door Hem simpelweg te geloven. Dat is een zekere hoop. Een hoop die uiteindelijk bewaarheid wordt, of we dat nu in dit leven nog meemaken of niet. Dat heeft God beloofd. En wat Hij belooft, maakt Hij waar (lees ook: Jes. 53 WV). Er is veel kritiek op het gezag en de authenticiteit van de Schrift, maar als je dat voor een moment eens even durft te parkeren en de lijn volgt van beloften in de Bijbel van schepping tot Openbaring, dan zie je één ding scherp en helder: wat er is gezegd is steeds uitgekomen. En zal uitkomen. Dat moet het gevolg zijn van een fijnmazige onszelf overstijgende regie, nietwaar? Geregisseerd vanuit de Cloud zou je kunnen zeggen (zie vorige artikel).

In tegenstelling tot alle andere religies en filosofieën, houdt de Bijbel ons voor dat lijden een realiteit is. Het blijft ons niet bespaard (Rom. 8, 32 WV). We kunnen er niet aan ontsnappen, wat in veel religies (Boeddhisme o.a.) centraal staat, noch is het een fatalistische realiteit, welke je maar moet ondergaan, zonder dat er enig uitzicht is (Islam). Maar als wij aangesloten zijn op de bron, dan is er hoop. Ondanks het lijden van de tegenwoordige tijd. En natuurlijk kunnen en moeten we heel veel doen om het lijden van anderen te verlichten. Niet met woorden van oordeel (Vgl.: Joh. 9, 1-12 WV), maar met daden.

(Hoofdafbeelding – Droognaald gravure, Rembrandt van Rijn, AD 1653, De drie kruisen)


  • -

iCloud ®

Category : Artikelen

Nu dat we gewend raken aan de hedendaagse technologie, waarbij een partij ‘in de wolken’ (Cloud heet dat in IT-termen) toegang heeft tot je gegevens, deze beheert, wijzigt en actualiseert, en hierbij dus sprake is van een partij van buitenaf die we min of meer vertrouwen om deze dingen uit te voeren, ligt de parallel met een onzichtbare Partij buiten onszelf voor de hand (Hand. 1, 9 WV).

God bewoont een ontoegankelijk licht, aldus 1 Tim. 6, 16 WV, maar is door Jezus Christus toegankelijk. Zoals de ‘Cloud’ een ware bron is van allerlei kennis en data, zo is Hij een Bron van onuitputtelijke kracht en mogelijkheden. Ook al was het fenomeen cloud toen nog niet bekend, toch moet de Psalmendichter dit ongeveer bedoeld hebben als hij zegt in Psalm 18, 30 WV: “met mijn God spring ik over elke schans!”

God is echter een ‘gentleman’ en zal nooit buiten onze wil om, in ons dingen bewerken, bestanden opslaan, updaten of verwijderen etc. Hij zal net als de vele apps op onze smartphones toestemming vragen. Door ‘OK’ (Sta toe, zie foto) te geven, hebben wij toegang tot een enorme database van mogelijkheden, maar God heeft ook toegang om onze innerlijke bestanden naar Zijn beeld te installeren en te updaten. En daar wordt je niet slechter van. Wat wij niet kunnen, kan Hij. Want, Hij is de maker van alles. Kinderen scheppen op het speelplein wel eens op: “mijn pappa kan alles!” Dat geldt voor onze hemelse Vader zeker. Hij kan alles (Jer. 32, 17; Jes. 40, 31; Ps. 59, 17; Ef. 3, 20-21 WV e.a.).

Hij doet echter niet altijd alles en is tevens begrensd door onze ‘vrij-willigheid.’ Heffen wij mensen die grens op, dan is er een onuitputtelijke bron beschikbaar van kracht, wijsheid en liefde. Wat wij uit eigen kracht niet kunnen, kan Hij. Mét onze toestemming. En nu komt het mooie… maken we eenmaal mee wat Hij kan en doet in en door ons heen, dan gaat het naar meer smaken!

Aanvankelijk zijn we er niet zo happig op om een externe partij zomaar toestemming te geven tot ons leven. En toch doen we het elke dag. Met partijen die een stuk minder betrouwbaar zijn dan Hij. Zijn datacenter kan echter niet gehacked worden en is volstrekt integer. Onze gegevens zijn bij Hem veilig.

Zouden we niet eens wat vaker toestemming moeten geven, zodat Hij door Zijn Geest  (een soort spirituele app zeg maar) onze levensbestanden kan sturen, vervolmaken, updaten en opschonen?

® iCloud is een geregistreerd handelsmerk van Apple, Inc.


  • -

Waar zouden we zijn zonder..

Category : Updates

..TFT!

Mijn op één na oudste broer vroeg laatst wat een ‘TFT’ is. Goede vraag natuurlijk want, zoals in elk wereldje, doet vakjargon snel zijn intrede en dat is leuk maar vaak alleen vanzelfsprekend voor insiders.

TFT staat voor Thuis Front Team en is, zoals het woord zegt, een groepje mensen dat in Nederland een achterban vormt, die allerlei praktische zaken regelt in de periode dat wij weg zijn. Misschien nog wel belangrijker is de morele en gebedssupport die zij bieden. Leven in een vreemd land, met een totaal andere cultuur, in de Tropen, aan de andere kant van de wereld lijkt idyllisch maar kent zo zijn eigen uitdagingen. En dan is het heerlijk te weten én te merken dat een betrokken en enthousiast team van warmhartige mensen je draagt.

Laatst had PKN De Ark haar startzondag om het nieuw, kerkelijk seizoen af te trappen. De TFT heeft toen de gemeente een update gegeven van de stand van zaken in Cambodja én van de voorgangers en een groot aantal gemeenteleden leuke filmpjes opgenomen, met daarin een persoonlijke groet en via WhatsApp aan ons toegestuurd. Zelfs één met een mooie orgelopname, gespeeld door een vd vaste organisten. Dat is een warme douche!

Vanaf deze plek allen hartelijk bedankt voor dit originele ‘meeleef-cadeau!’ We hebben er van genoten.

Even voorstellen..?

Dit zijn onze lieve vrienden van de TFT, in alfabetische volgorde. Zij hebben zelf een stukje geschreven om zich voor te stellen. Om privacy redenen zijn alleen de voornamen genoemd.

Anja

‘Ik ben Anja, 49 jaar en getrouwd met Marcel. We hebben 3 kinderen te weten Serena, Bente en Stijn. Ik ben verpleegkundige in het St. Antonius ziekenhuis in Utrecht. Ik ken Jacques en Maudy via de kring vanuit PKN De Ark. Ik heb daar gehoord van hun plannen om in Cambodja te gaan werken en te gaan getuigen over het woord van God. Ik vind Jacques en Maudy erg fijne mensen met een enorm mooie missie. En vind het daarom ook leuk om hen in teamverband op allerlei gebied te ondersteunen.’

Ellen

‘Ik ben Ellen, ben 53 jaar jong, getrouwd en heb 4 prachtige zonen. In PKN De Ark vind ik een thuis, en daar heb ik Jacques en Maudy leren kennen. Ik zit in deze TFT groep omdat ik het ongelooflijk dapper vindt dat Jacques en Maudy deze stap gewaagd hebben. Hiermee kan ik een heel klein steentje bijdragen aan hun geweldige roeping.’

Gijs en Corrie

‘Wij zijn Corrie en Gijs. We zijn bevriend geraakt met Jacques en Maudy via PKN De Ark en de bijbelkring, en zijn op die manier ook bij het TFT gekomen. We wonen in Maarssenbroek.’

Jesca

‘Ik ben Jesca. Ik werkte als postbezorger toen een poststuk van CAMA Zending (de zendingsorganisatie van Jacques & Maudy, red.) mijn aandacht trok en ik werd aangetrokken door hun slogan “onder elk volk een gemeente.” Ik maakte er een foto van en ging thuis eens op internet verder zoeken. Want de gave der tranen die ik had ontvangen van God – empathie – daar kon Hij toch zeker wel meer mee dan enkel tranen over mijn wangen laten rollen? Natuurlijk! Maar niet door zending over de grens. De zondag nadat ik begreep dat dit niet het werk was waartoe God mij had geroepen kwam de oproep in PKN De Ark voor het Thuisfront team van Jacques en Maudy. Ik twijfelde geen moment: mijn zending was thuis in eigen land!’

Matthias en Annelies

‘Wij zijn Matthias en Annelies en de dankbare ouders van 2 dochters Elianne en Noëlle. In het dagelijks leven hulpverlener en verpleegkundige. Jacques en Maudy hebben een bijzonder plekje in ons hart en God heeft ons duidelijk gemaakt dat Hij ons kan gebruiken binnen de TFT met onze talenten en de liefde voor Zijn Woord. We doen dit dus ook met heel veel plezier en liefde!’

______________________________

U ziet, beter kunnen we niet treffen, toch? Wat zijn we dankbaar voor hen en hun bijdrage! 🙂


  • -

Rood staan…

Category : Artikelen

Momenteel ben ik een boekje uit de C&MA Cambodja bibliotheek aan het lezen van Dr. Michael Vickery, met de titel ‘Kampuchea’ in de serie Marxistische regimes. Het lijkt wat achterhaald om dit (nu nog) te lezen, maar het is een misvatting te veronderstellen dat het Westers kapitalisme de wereld van nu veroverd zou hebben. Toegegeven, nooit eerder in de geschiedenis heeft de welvaart een dergelijk wereldbreed niveau bereikt, met een enorme toestroom van de zgn. ‘nieuwe rijken.’ Alleen al in Nederland is het aantal miljonairs fors toegenomen (bron: CBS, 2018). Hoe het kan, is niet altijd duidelijk, temeer wanneer je je bedenkt dat de wereldwijde schuldenlast is toegenomen tot 138 biljoen euro (november 2016, Bron: AD). Gedeeld door het aantal inwoners is dat omgerekend ongeveer twee jaar en drie maanden aan inkomen van iedere wereldburger (AD). De welvaart lijkt gestoeld te zijn op krediet (rood staan). Lucht dus. Het antwoord van centrale bankiers daarop is: “Geen probleem, dan drukken we nog wat geld bij!” (‘quantitative easing,’ mooi gezegd). Nog meer lucht dus. En niet eens gebakken… 🙂

Maar het fenomeen ‘democratie’ lijkt z’n beste tijd te hebben gehad. Begin deze eeuw zien we meer autoritaire trekjes bij landsbestuurders, dan eind vorige eeuw. In Nederland de discussie over het afschaffen vd Eerste Kamer (VVD balletje), narcist Johnson (PM vd UK) die het Parlement straffeloos dacht te kunnen schorsen, een volstrekt wetteloze Trump voor wie alleen eigen verzonnen regels gelden, en daarin niet onder doet voor zijn Oosterse evenknieën, en zich nog gesteund weet ook door zgn. conservatief-christelijke elementen en ga zo maar door.

Update 9 october 2019: (Washington Times) Bij monde van de tele-evangelist Pat Robertson en voormalig Arkansas gouverneur Mike Huckabee, heeft de conservatief-christelijke vleugel, tot dusver loyaal aan Trump, zich gekeerd tegen de aankondiging dat de VS zich uit Noord-Syrië terugtrekken. Op Twitter wordt gesproken van een ‘GROTE fout!’ De vrees lijkt gegrond dat Turkije de lokale bevolking bestaande uit Yezidi’s, christenen (nog. 10% vd bevolking in Syrië) en Koerden, zal vervangen door Soennitische moslims. Door het wegvallen van de amerikaanse grondtroepen, komen deze minderheidsgroepen nog meer in de verdrukking. Bovendien is de kans aanwezig dat duizenden gedetineerde IS strijders vrijkomen.

Hoe hebben de zgn. ‘evangelicals’ deze ordinaire vastgoedmagnaat – die met bedrog, manipulatie en imponeren rijk is geworden, zoals we uit dit wereldje kennen – ooit kunnen steunen? Ze zouden beter moeten weten…(Psalm 146, 3 WV).

Azië heeft – haar werkwijze eigen – het zelfverrijkende deel van het kapitalisme omarmd, zonder het democratische deel dat in de twintigste eeuw meestal hand in hand ging – in ieder geval in het Westen, mede te adopteren en gebruikt de macht van het grote geld voor eigen doeleinden.

Het marxisme/ leninisme mag dan aan belang hebben ingeboet, het totalitaire/ autoritaire karakter van het systeem is nog steeds springlevend. Grote IT- bedrijven als Facebook en Google streven naar wereldmarkt dominantie en volgen eigenlijk hetzelfde totalitaire model, maar iets beter vermarkt – hoewel de eerste liefde voor sociale media onder klanten wat begint te verdwijnen, na het zoveelste privacy schandaal. Feitelijk is echter het kwaad al geschied: ze zitten al té stevig in het zadel.

En zo is iedereen op zijn beurt bezig macht en rijkdom te vergaren. Het aloude liedje. Cambodja is een land waar dit goed zichtbaar is over de eeuwen heen. Er waait een geest van misleiding over dit land, die miljoenen slachtoffers maakt. Eerst het veelgeprezen Khmer rijk (onder o.a. Jayavaraman II, 9e-15e eeuw) en het hindoeïsme/ Boeddhisme onder de invloed van de Indiaïsering, dan de kolonialisatie en het Frans protectoraat (1863-1953), amerikaans imperialisme (50s en 60s), marxisme (Khmer Rouge) en nu een autoritair-kapitalistisch regime, oogluikend toegestaan door het Westen en wat volgt hierna? Elke keer denkt de bevolking dat dit het toch wel is. Hoe bedrogen komt zij telkens weer uit!

Door de vele feiten heen, wordt de portée van het boek langzaam duidelijk: het Cambodjaanse volk (ook nu nog vooral agrarisch) is gemakkelijk te misleiden. De ene filosofie volgt de andere op en het wordt als strohalm aangegrepen om de innerlijke leegte mee op te vullen. Een bekend Frans filosoof zei ooit: “Geef het volk een idee om na te volgen en je kunt alles met ze aanvangen.”

Groot en sterk is dan ook de vreugde onder de bevolking wanneer zij tot het inzicht komt dat er een Heerser is, een maker van aarde en hemel die zich niet laat voorstaan op positie, macht, weelde en rijkdom (Fil. 2, 5-8 WV) maar Zijn leven geeft om de mensen te verzoenen met hun Schepper. Niet echt een idee dat in een menselijk brein op zou komen (1 Cor. 1, 23 WV). Eenmaal tot dit inzicht gekomen, ontwikkelt de Cambodjaan zich tot een taai, krachtig en sterk individu, zeer bewust van zijn eigen identiteit in Christus. Uitzichtloosheid en tragiek maken plaats voor een onmetelijke vreugde die men zich niet meer laat afnemen. Bekend met armoede, vervolging en uitputting, zijn dit voor de doorsnee gelovige Cambodjaan geen redenen meer deze hoop, die echt is, af te zweren. De Cambodjaanse gelovige zou wel eens de sterkste, taaiste getuige van Christus in dit deel van de wereld kunnen worden, mits goed opgeleid en gevormd in de Waarheid van het Woord (Joh. 8 WV). Wég met alle valse filosofieën en hoogdravende menselijke theorieën, zoals St. Paulus ook al aangeeft in 2 Cor. 10 WV: het is nu tijd voor de Waarheid. En die Waarheid is geen dogma (idee), maar een levende Persoon, Jezus van Nazareth, die op aarde heeft uitgeleefd hoe de Vader het allemaal bedoeld had en toen het misging tussen mens en God – en daardoor een schuld ontstond (die wij niet konden aflossen) – die schuld heeft kwijtgescholden door de volmaakte losprijs te betalen.

Stel je voor, even in economische termen: “Zeg Wereld, die 138 biljoen euro schuld hoef je niet meer terug te betalen, dat heb Ik voor je gedaan!”

Wij maken er een zooitje van en God lost het voor ons op. Alleen de rente- woekeraars, deurwaarders en belasting inners zullen hier niet blij mee zijn… maar ja, dan hadden ze maar een vak moeten leren, niet? 🙂