• 0

Zijn en Doen

Category : Artikelen

“Het gaat er niet om wat je bent, maar wie je bent!” zei mijn Opa Blok altijd. Het is tekenend voor hoe hij in het leven stond. Terwijl hij toch beslist geen minderwaardig baantje had, als hij op zijn 27e al procuratiehouder was bij het vermaarde Rotterdamse bedrijf Mees & Zonen (later Mees Pearson, later ABN Mees Pearson*, red.)

Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat we om andere redenen in Cambodja zijn, dan waar we mee van huis gingen. Hier schreef ik al eerder over, maar in de reis neem ik u als lezer steeds mee in de ontwikkelingen. Wanneer die vaag zijn en ook op het moment dat die steeds duidelijker worden. Het is vergelijkbaar met het gewone levensproces van keuzen (met een ‘n!’ Met een ‘s’ is een anglicisme en die willen we graag vermijden) maken waarbij geldt dat, eerst als je erop terugkijkt, je lijn gaat zien.

Eén van die redenen is de vorming tot wie God wil dat je bent. Worden wie je bent, zegt het spreekwoord. Dat is mooi gezegd, want het betekent beslist niet dat je van type mens verandert, maar wel dat je gevormd wordt tot het niveau van een hogere morele standaard, namelijk die Jezus ook had. “Want dit is de wil van God; uw heiliging.” (2 Thess. 4, 3). En wat is heiliging anders dan een goed mens worden, zoals God goed is (Marc. 10, 18). Daar is niets op tegen (Gal. 5, 23). Wie kan iets tegen goede mensen hebben? Daar is de maatschappij alleen maar bij gebaat en maakt het leven zelfs goedkoper. Ga maar na, als er niet gestolen zou worden, is er geen duur rechtssysteem nodig om de gevolgen te corrigeren en de daders te vervolgen. Geen dure gevangenissen etc. Goed zijn is dus zelfs economisch zeer voordelig, maar wordt nochtans helaas niet als zodanig beloond…

Zijn wij van nature goed? Nee, daarom hebben we hulp van buitenaf nodig, redding en genade. Kwaad schuilt in ons allemaal… Wie dat ontkent, leeft in een namaakwereld. Heiliging is een status (in Jezus) én een proces. En juist om dat proces gaat het hier.

Hier in een land waar alles anders is, en je dagelijks wordt geconfronteerd met je eigen onmachtigheid, onhandigheid en onvermogen, leer je de focus te verleggen naar de Bron die ‘…geeft zonder verwijt.’ (Jac. 1, 5). Jezus zegt dat ‘Hij niets kan, zonder dat Hij het de Vader heeft zien doen’ (Joh. 5, 19-20). Als Hij dat al van Zichzelf zegt, wie zijn wij? Natuurlijk hebben we vele mogelijkheden en talenten gekregen, de vraag is echter uit welke bron tappen wij? Hadden de discipelen van Jezus niet ook ‘visserskennis en -vaardigheden?’ Die werden later wel degelijk goed gebruikt, maar op een andere manier ingezet. En dat is de kunst in het leven: je ontwikkelen naar wie je bent en mag zijn, gevoed vanuit God als dé Bron.

Wanneer je – zoals wij hier – niets kunt, en in alles afhankelijk bent, is nog maar één ding goed zichtbaar: wie je bent. In een intuïtieve samenleving als die in Cambodja – men noemt dit een ‘hoge context’ cultuur – waar vooral veel uit lichaamstaal (90% van onze communicatie volgens de experts) wordt afgelezen, leef je dus in een glazen huisje. Maudy en ik hadden thuis een keer woorden, voordat we in een tuktuk stapten en zonder dat de chauffeur hiervan wist, voelde hij aan de sfeer hoe de vlag er voor hing. We communiceren dus veel meer dan dat we ons bewust zijn. En dus heb je als christen een voorbeeldfunctie. Maar kun je je ook onderscheiden. Sommige expat nationaliteiten gedragen zich hier als echte kolonisten – bevelend en hooghartig – en dat is nu juist het gedrag dat Cambodjanen zo haten van westerlingen. En terecht. Nederigheid en vriendelijkheid wordt daarentegen zeer gewaardeerd. En is dat niet wat van ons verwacht mag worden (Matth. 11, 28)?

Waren wij daar al? Eh, niet echt. Er kon nog wel het één en ander beter. Natuurlijk is het proces nooit klaar, maar een aantal essentiële dingen zijn toch altijd nodig om ook later een goede missionaris te kunnen zijn. En die mogen we hier leren, voordat we de volgende fase in gaan.

Daarover later meer.

Geroepen om te zijn; om dan geroepen te worden te doen.

Jacques

Phnom Penh, 26 mei 2020

*) Alle merkrechten worden gerespecteerd.

Boven: Foto van het echtpaar Blok.


  • -

Zwarte cijfers…

Category : Artikelen

Na de eerste vier maanden tussen de 12 en 15% verlies te hebben gedraaid, schrijven we in de meimaand weer zwarte cijfers. Tegenvallers waren de woonkosten, bijdrage aan de lokale organisatie, overheidskosten (werkvergunning, rijbewijs, visum e.d.), gestegen kosten van boodschappen en de taalschool.

We hebben enkele drastische en impopulaire maatregelen moeten nemen, zoals het terugbrengen van de bijdrage aan de lokale organisatie, het afzien van het verkrijgen van een rijbewijs, niet verlengen vd werkvergunning, selectiever boodschappeninkoop en het schrappen van de taalschool. Onze solvabiliteit is prima en dat willen we graag zo houden! Elke maand bijleggen, zou betekenen dat we deze positie uithollen en dat is niet de bedoeling.

Los daarvan stond de fondswerf actie voor de allerarmsten, met wie we ons niet eens kunnen vergelijken, maar door de druk op de financiën kunnen we ons wel beter met hen identificeren en dat schept een band!

Met het schrappen van een aantal posten, hebben we nu meer ruimte (kleine) bijdragen te doen aan de plaatselijke middenstand. Zo nemen we wel ‘ns een tuktuk, terwijl de afstand te belopen is, of we betalen een zgn. ‘louy-tip’ (fooi) terwijl dat eigenlijk niet nodig is, bezoeken de lokale koffiestandjes langs de weg in plaats van de bekende Amerikaanse ketens als Starbucks, Burger King en KFC (deden we al niet). Wat zij te bieden hebben staat qua prijs-/kwaliteitverhouding niet tot wat de lokalen aan kwaliteit bieden: de lokale productkwaliteit overtreft die van de Westerse ketens vele malen. En het lokale voedsel is zeer gezond en veel minder dikmakend. Bovendien steunen wij hiermee de lokale econome. Hiermee nemen onze contactmomenten met de lokale bevolking toe en zij waarderen dit enorm. In plaats van nu in een dure taalklas te zitten, nodig ik de lokale Khmer uit soms ‘ns een uurtje met mij samen te zitten, de taal aan te scherpen en beloon hen dan in bescheiden mate, en dat wordt zeer gewaardeerd. Zo snijdt het mes aan twee kanten.

Bij WEC hebben we geleerd nooit voor eigen financiën geld te vragen – wanneer men de missie een warm hart toedraagt, mag dat leiden tot bijdragen – en dus stond de fondswerf actie van onlangs hier ook volledig los van. Veel lokale Khmer ondervinden dagelijks de gevolgen van de Chinese virus-crisis (gaat Xi-Jinping ooit de miljarden-rekening betalen?) en dan mogen we delen dat wij ons steentje bijdragen.

Ikzelf probeer elke dag ongeveer rond de tienduizend stappen in de buurt te lopen, en krijg zo een steeds beter beeld van de gewoonten van de Khmer. Velen gaan je op den duur herkennen, en zo worden de wandelrondjes steeds langer, waneer je weer ‘ns even stilhoud om met de nieuwe kennissen een praatje te wisselen. En de rijke glimlach op het gezicht als je naar hun welstand vraagt, is een beloning in zichzelf.

“Mooie mensen van God,” denk ik dan. En in mijn hart huilt het soms, als ik de verhalen hoor waar mensen mee komen, al versta ik soms de helft niet, ik krijg een aardig beeld van lief en leed. Boos ben ik soms ook. Op de rijken en superrijken à la Jef Bezos (Amazon), die geen poot uitsteken naar de natuur (en wel hun bedrijf noemen naar het oerbos dat nu onder die idioot van een Bolsonaro gerooid wordt) en de medemens. Bestelt u daar nog uw goederen, ‘omdat het zo lekker makkelijk is?’  Weet u wel dat dit soort multinationals de middenstand kapot maken (FD, 01/02/2020 door Gerben VD MAREL) en alle belasting ontduiken, terwijl die nu zo hard nodig is?

En in die emotie weet ik me in goed gezelschap:

Jac. 5, 1 WV –Welaan dan, gij rijken, weent en maakt misbaar over de rampen, die u zullen overkomen. Uw rijkdom is verrot, uw klederen zijn door de mot aangevreten, uw goud en zilver is verroest, en het roest ervan zal tegen u getuigen en uw vlees verteren als vuur. Gij zijt schatten gaan opleggen, terwijl het de laatste dagen zijn. Zie, het loon, dat door u is ingehouden van de arbeiders, die uw landen hebben gemaaid, schreeuwt, en het geroep van hen, die uw oogst hebben binnengehaald, is doorgedrongen tot de oren van de Here Sebaot. Gij hebt op aarde weelderig geleefd en u te goed gedaan, gij hebt uw hart vetgemest in de slachttijd. Gij hebt de rechtvaardige veroordeeld, ja vermoord; er is geen verweer tegen u.”

Als u dus van uw rijkdom wilt delen, maak het dan over aan CAMA Zending (IBAN NL76 ABNA 0484 6740 48  t.n.v. Stichting CAMA Zending in Driebergen, o.v.v. ‘Gemeenteondersteuning Cambodja.’). We zullen het niet voor onszelf aanwenden – wij leren genoeg te hebben met wat we hebben – maar alles komt ten goede van de nooddruftigen… wees daarvan overtuigd!

“Van Mij is het zilver en van Mij is het goud, spreekt de Heer van de legermachten.” (Haggaï 2, 9 HSV).

Jacques

 

 


  • -

Situationeel leiderschap

Category : Updates

Tijdens de begeleiding van één van mijn studenten van NCOI Business school, kwam ik de theorie weer eens tegen over ‘situationeel leidinggeven’ (Hersey & Blanchard, 2014). Altijd leuk weer even terug in je eigen vakgebied bezig te zijn en studenten hierin te begeleiden. Ik ben ook blij dat ik dit kan doen. De afgelopen 19 jaar heb ik met veel verve en plezier aan bachelor- en master studenten les gegeven, waarbij we over en weer van elkaar leerden. Meestal in een klassikale setting, maar vaak ook online. Die ervaring komt nu goed van pas. En dan is de moderne technologie een zegen.

De theorie bracht mijn denken op gang over hoe God leidinggeeft aan een mensenleven. In de (soms beperkte) protestants-evangelische kringen zie je dat één stijl van leidinggeven het meest wordt benadrukt: die van sturing (S1). Dat lijkt me behoorlijk tekort doen aan de verschillende leiderschapsstijlen die God er op na houdt. Meer dan wij beseffen, beziet Hij onze leerstijl (Kolb, 1984) en past Zijn leiderschapsstijl daarop aan. En leert ons kennismaken met het proces van leren in de ene en in de andere situatie.

Uit de online cursus membercare (H. Hoffmann, 2019), leren wij gelijksoortige dingen. Pijnlijk duidelijk wordt dan echter wel de gebrekkige stand van leiderschap en begeleiding die veel mission agencies er op na houden. Het doet mij sterk denken aan mijn tweede baan, waar nieuwe medewerkers gewoon in het diepe werden gemikt. De derde baan stond daar haaks op; nieuwe medewerkers werden uitzonderlijk goed en intensief begeleid, de eerste periode door de directeur/ eigenaar zelf. Wat een verschillen zie je dan toch?! Het heeft elk zijn voordelen: medewerkers die uit het diepe omhoog komen drijven, zijn de ‘die-hards,’ maar statistisch gezien is dat de minderheid en is de uitval groot. En of dat heel effectief is?

De uiteindelijke effectiviteit vd nieuwe medewerker volgt de formule: persoonlijke verantwoordelijkheid x intensiteit vd begeleiding x inzetbaarheid. Waarbij blijkt dat die organisaties die investeren in goede begeleiding en kansen bieden om actief mee te draaien in verschillende werkgebieden, hun mensen het langst vasthouden en het meest effectief zijn in het behalen van hun doelen.

Wij hebben elk ons S4 kwadrant (hoge motivatie, grote competentie) uit ons  werkveld (onze professie) losgelaten, en bevinden ons nu in een soort ‘niemandsland,’ waar geen sprake is van grote competentie. Dat heeft een aversieve invloed op de motivatie. Het heeft ons stilgezet bij de termijn die wij actief willen zijn in zending, de inhoud en de haalbaarheid. Wat taal betreft: het Khmer heeft het grootste alfabet ter wereld, waar we nog steeds mee worstelen, heeft minstens vijf verschillende taalniveau’s: officieel/formeel – zoals het Arabisch (o.a. het MSA) – ; politiek; informeel; boeddhistisch en christelijk. Dan zijn er nog de verschillende dialecten en accenten. Hoewel door het alfabet met elkaar verbonden, zijn het verschillende taalwerelden. Die we allemaal moeten leren, als we het klassieke model blijven volgen (zie eerdere blog ‘Direct > Indirect’). Dat bij elkaar vergt zeker vijf tot tien jaar…

Intussen ontwikkelen en verdiepen we onze visie op membercare, en het versterken van de kleine kerken in het bijzonder en kijken we naar de landen waar dit het meest nodig is. Al doende leert men, en “het bewijs van de taart zit in het eten ervan” (zoals de Engelsen zeggen); door deze periode van proeven en harden door te gaan, krijgen we zicht op waar behoefte aan is en waar God ons heen stuurt en uiteindelijk hebben wil. Hij kent onze leerstijl en past Zijn leiderschapsstijl daarop aan. En benadrukt dat niet de eindbestemming zaligmakend is, maar de reis.

Reist u mee?

Jacques

 

 

 

 


  • 1

Hartelijk dank! (Updated)

Category : Updates

Namens de allerarmsten in Cambodja: hartelijk dank voor uw gift!

Update 15/05/2020 - In de regio Noord-West, Oddar Meanchey provincie is van uw gift de eerste hoeveelheid rijst gekocht, zie de tweede foto.

Update 17/05/2020 - In de regio West, provincie Battambang (nabij de Thaise grens), ziet u op de derde foto de aankoop van rijst, waar u voor heeft gegeven.

Update 22/05/2020 - In de regio Siem Reap (Midden) is ook rijst gekocht voor de allerarmsten (zie de foto's 4 en 5). N.B.: Veel ouderen hebben vaak een wat trieste gelaatsuitdrukking, hetgeen in veel gevallen terug te voeren is op de op deze gezichten getekende indrukken van de oorlog.

Update 25/05/2020 - Vandaag ontvingen wij deze foto's (zie de laatste vier) uit de regio Ratanakiri, dat is in het Noord-Oosten van Cambodja. De foto's zijn genomen in een klein stammendorpje aan de Sesan Rivier. Aan 5 families is rijst uitgedeeld.

Gisteren zaterdag 9 mei 2020, mochten wij 400 US$ van de giften (totaal: 463 US$, ongeveer 428 €) overhandigen aan de vrouw van de voorganger, DARA Sothy* (familienaam komt eerst in Cambodja), van één van de oudste protestants-evangelische Khmer kerken in Cambodja. Het geld wordt besteed aan het kopen van rijst voor de allerarmsten in de vier regio's waar de vrouwengroepen van deze kerk actief zijn. Daarbij wordt niet gekeken of iemand christen is of niet.

Hoe welkom dit is en hoe noodzakelijk dit was, zullen we misschien wel nooit weten, maar zij drukte ons op het hart dat men hier heel blij mee is. Zij kent enkele gezinnen die hard getroffen zijn door de virus-crisis, en met de ondersteuning goed geholpen worden.

Namens hen allen: hartelijk dank voor uw gift!

Jacques

*) Gefingeerde naam uit privacy overwegingen.


  • -

Direct > Indirect

Category : Updates

“Het hart van de mens overdenkt zijn weg, maar de HEER richt zijn schreden” (Spr. 16, 9 WV)

Het is opmerkelijk dat ik (Jacques) in mijn loopbaan de overgang heb gemaakt van direct sturend (management) naar indirect beïnvloedend (advisering) en nu in missie hetzelfde lijkt te gebeuren. Toen ik na uitgebreide overwegingen de bevestiging van boven mocht ervaren dat het goed was om de master opleiding ‘organisatieverandering & consulting’ (OCC – zie: https://www.rsm.nl/master/msc-programmes/msc-organisational-change-consulting/overview/) aan de Erasmus universiteit in Rotterdam te gaan volgen, was mijn uitgangspunt dat dit het Koninkrijk van God zou mogen dienen. Daarover later meer.

Belangrijke onderdelen in het studieprogramma zijn het ontwikkelen van reeds aanwezige zelfreflectie, empathisch vermogen, belangstelling, strategisch denken, relatiebinding, inzicht en invloed, effectieve communicatie en adviesvaardigheden. De essentie is dat de cliënt (i.c. de leiding van een bedrijf) het zélf doet. Door het stellen van de juiste, vooral open vragen, leert de cliënt zélf nadenken over de problematiek en de mogelijke oplossingen. Met behulp van de juiste interventietechniek, laat de consultant de cliënt vooral zichzelf overtuigen over hoe het verder moet. Maudy heeft een zeer vergelijkbaar curriculum gevolgd tijdens haar studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening (SPH) aan de CHE in Ede.

Het is interessant om te zien hoe verschillende typen mensen omgaan met levenslessen. Sommige bewandelen de academische weg (in de volksmond: ‘boekenkennis’), trekken dus lessen uit onderzoek van anderen en weten dit toe te passen. Anderen zijn doeners en leren door vallen en opstaan wat wel en niet werkt. Weer anderen zijn pioniers; proberen dingen uit en komen er op die manier achter wat wel en niet functioneert. Er is een categorie die eerst het oor te luisteren legt bij anderen en zich laat informeren op basis van ervaringen van anderen en zo een oordeel vormt over wat wel en niet toepasbaar is. Enzovoort.

De goede consultant past zijn interventie stijl aan aan de leerstijl van de cliënt. Dat vergt empathie, inschattingsvermogen, luisteren, belangstelling en mensenkennis. Naarmate wij langer in Cambodja zijn, wordt langzaam een model duidelijk dat ons bekend voorkomt…

Het model waarmee wij van huis gingen, is eigenlijk het directe (klassieke) zendingsmodel. Je gaat wonen in een ander land, ‘leert’ (merk op dat dit tussen aanhalingstekens staat) de taal en de cultuur en gaat over tot actie (in het geval van zending: het bekend maken van het evangelie, direct). Het wordt ons steeds duidelijker dat dit een hele lange weg is en eigenlijk meer geschikt is voor jonge mensen, die een langjarige (tijds-) investering aan kunnen gaan.

Niet geheel toevallig kwamen wij op het spoor van een 30-daagse cursus ‘member care,’ gegeven door ervaringsdeskundige en Azië zendeling Harry Hoffmann. Hij heeft veel ervaring met membercare en schetst in de cursus een goed beeld van hoe het kan. We hebben aan den lijve ervaren hoe belangrijk membercare is en wat de invloed is als dit op het veld ontbreekt.

Na enige gesprekken met onze mentoren (Rev. Andrew & Liz GLOVER, Australië) en een bekend Frans WEC zendeling in Cambodja, Timothée PATON, gingen wij opleiding, ervaring, expertise, karakter én onze wensen ten aanzien van het werken met mensen eens nauwkeurig op een rijtje zetten. We kwamen daarbij steeds uit op hetzelfde patroon: we werken graag in groepen (teams), indirect door het bemoedigen en ondersteunen van hen die wél – één op één – in direct contact staan met de lokale bevolking. Zowel Maudy met haar SPH achtergrond als ik weten ons hier in beginsel bekwaam in, hoewel nooit volleerd.

We hebben de inzichten aangegrepen om voor te stellen hier actief te worden in membercare. Helaas is daar geen ruimte noch animo voor en nu wordt ook langzamerhand duidelijk waarom. De (voornamelijk) Amerikaanse aanpak binnen de organisatie hier kenmerkt zich door de boven beschreven pioniersgeest (‘lone ranger’ profiel): men opereert bij voorkeur alleen. Hulp in de vorm van membercare van buitenaf is niet nodig, zo is de opvatting. Velen, zoniet allen hebben het klassieke zendingsmodel gevolgd en zijn uiteindelijk in een succesvolle bediening terecht gekomen, zover wij kunnen beoordelen. En dat is zeer lovenswaardig. Het is echter niet ons profiel.

Deze ervaringen en inzichten – en de situatie rond COVID-19 – bieden ons de gelegenheid zorgvuldig samen met u en anderen een toekomstvisie te ontwikkelen die gericht is op indirecte ondersteuning van hen die het directe veldwerk doen. Daarbij oriënteren we ons op mogelijkheden en landen waar dit ‘hot’ is, noodzakelijk en zeer gewenst is. Kern daarbij is dat we ‘het kleine versterken’ (Matth. 12, 20 WV) en zelf heenwijzers zijn naar de Goede Herder die ons uitnodigt (Matth. 11, 28-30 WV). Kleine kerken helpen in hun groei en de leden ervan persoonlijk ondersteunen in hun geestelijke groei en missionair worden. Hoe belangrijk dat in het geval van St. Paulus was, leest u in de brieven aan onder meer de Corinthiërs (Vb.: 1 Cor. 16, 15 WV). Met als ultieme doel dat de ‘inheemsen de eigen inheemse bevolking bereiken.’ Dat is in recente jaren het meest effectieve model gebleken.

De beweging is dus van direct naar indirect, wat veel beter bij ons past. We zijn dankbaar dat we dit hier hebben mogen ontdekken en wijden ons aan het verder ontwikkelen van een heldere visie en aanpak, welke meer landenoverstijgend zal zijn.  Lees in deze context ook: https://charlesspurgeon.nl/een-lieflijke-troost-voor-zwakke-heiligen/.

Uiteraard nemen we u hierin graag mee. Blijf dus de blog volgen. Wordt vervolgd.

Hartelijke groet,

Jacques

 

 

 


  • -

Aalmoezen. Khmer: ទាន (Spr.uit: ‘tiën’)

Category : Updates

UPDATE 21/04/2020: In overleg met Sothy van de KEC Tum Naek Tek kerk, is besloten van de giften rijst te kopen, als zaaigoed en om van te eten. De KEC kerk heeft vier vrouwengroepen (N,W,Z,O); zij zullen verantwoordelijk worden voor de aankoop en distributie onder de meest behoeftigen in hun respectievelijke wijken. Een kilo rijst ligt rond de 1 US$; een gezin van 3 eet gemiddeld 1 à 1,5 kg rijst/ dag.

Een aalmoes of aalmoesgeving, of eenvoudigweg liefdadigheid, is de praktijk van het verlenen van geld of andere materiële hulp aan armen. Het woord is afgeleid uit het Oudgriekse ἐλεήμων (eleimon), wat barmhartig betekent. (Bron: Wikipedia)

Het Khmer woord dat u boven ziet staan (ទាន, ‘tiën’) betekent eigenlijk kaars en staat in het Boeddhisme voor begrip en verlichting. Begrip voor de toestand van de naaste en het brengen van verlichting in diens lot.

En dat is exact wat uw giften doen, verlichting brengen! De stand is geëindigd op 428 EUR/463 US$ en dat is omgerekend 2,59 maandsalaris in Cambodja. Hier zijn we heel blij mee en de ontvangers nog veel meer. Hartelijk dank voor uw spontane geven!

De verdeling over de bedachte doelen is alsvolgt:

16% is voor ICF, de internationale kerkgemeenschap die uit de collecten verschillende diakonale projecten steunt, welke direct aan de lokale bevolking ten goede komen;

84% gaat via Sothy*, de vrouw van de voorganger van de C&MA Khmer Evangelical Church ‘Tum Naek Tek‘ in Bung Toum Pon, Phnom Penh naar de directe armen, welke zij in hun omgeving kennen. Sothy is een gerespecteerd kerklid van bijna 80 – heeft dus de verschrikkingen van Khmer Rouge meegemaakt – die aanzien heeft onder haar stadsgenoten, zowel christen als niet christen. Zij weet als geen ander de persoonlijke leefomstandigheden van ieder van hen.

Wij hebben zelf nog een kleine bijdrage gegeven voor de school van de achtjarige Sreylien*, die in Phnom Penh naar een Engelse school gaat. Zij heeft het daar erg naar haar zin, maar haar vader – van oudsher boer – overweegt terug te gaan naar zijn geboortestreek, vier uur rijden ten Oosten van Phnom Penh. Hij komt uit de provincie Svaay Riëng, vlak naast de grens met Viëtnam, waar zijn familie woont en nog een aantal rijstgronden bezit. Door het wegvallen van het toerisme, kan hij in de hoofdstand niet voldoende inkomen meer vergaren en vat zijn oude métier van boer weer op. Hij heeft een zgn. ‘Haang Café,’ een klein standje waar je heerlijk warme en koude dranken kan krijgen, en natuurlijk koffie. Heerlijke koffie! Sreylien blijft dan waarschijnlijk bij familie in Phnom Penh wonen. Onze gift helpt om Sreylien naar school te laten blijven gaan. Een Aziaat toont niet gauw emoties, maar bij het ontvangen van de gift was hij even emotioneel…

Zodra de giften op hun bestemming zijn aangekomen, zullen we foto’s plaatsen. Alle gevers nogmaals hartelijk bedankt!

Namens de armen,

Jacques

*) Namen zijn omwille van de privacy gefingeerd.

**) Bij de afbeelding: het zgn. ‘Tak Bat’ (onbaatzuchtig geven) ritueel van het geven van aalmoezen aan de monniken. Handtekening uit Laos.


  • -

The German *

Category : Artikelen

Op ‘Jeudi Saint’ (Witte Donderdag), zag ik op Youtube de film genaamd ‘The German.’ Dit is een film uit 2012, geschreven en geregisseerd door Nick Ryan,
met rollen voor Toby Kebbell en Christian Brassington. De film speelt zich af in de Tweede Oorlog.

Een Duitse Messerschmidt piloot is in een luchtgevecht gewikkeld boven Engeland en schiet een Britse Spitfire uit de lucht. De piloot daarvan is een vriend van de hoofdrolspeler. Deze besluit de Duitse piloot te achtervolgen en weet deze uiteindelijk neer te halen, maar niet zonder dat hijzelf ernstige schade aan zijn toestel oploopt. Ze maken beiden een noodlanding op het Engelse platteland en de Britse piloot zet zijn achtervolging te voet voort. Uiteindelijk weet hij de Duitser in de nabijgelegen bossen te overmeesteren en zet zijn pistool (hoogstwaarschijnlijk een Enfield No. 2 of een Webley MK IV) tegen het hoofd van zijn vijand. Deze stort zich op zijn knieën en smeekt voor het behoud van zijn leven. Je ziet de doodsnood in zijn ogen.

De Brit aarzelt; haalt hij de trekker over of niet? In zijn ogen zie je de woede, de wraak en de mede-menselijkheid strijden om de voorrang.

Op dat moment golfde het door mij heen: “Nee, haal niet de trekker over! Het is niet de oplossing, ook al is hij de vijand, hij is een mens.” En tegelijkertijd zag ik de parallel met de ‘Triduum Sacre’ (de drie heilige dagen Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Pasen): God in Zijn woede had het volste recht de trekker over te halen.

Nochtans won Zijn liefde voor Zijn schepselen het van de wraak. Hij beseft dat de echte vijand – de tegenstander – nog vrij rondloopt. Net zoals de Duitse soldaat niet de echte vijand is, maar de genadeloze en satanische bedenksels van Nazi machthebbers.

De Brit bekoelt en spaart het leven van de Duitser. Een echte held! “Wie zichzelf bedwingt, is sterker dan wie een stad verovert!” (Spreuken 16, 32 WV – ik hoor het m’n moeder nog zeggen als ik weer ‘ns driftig was…). Ook mijn Opa Blok was niet wraakzuchtig, toen hij en Oma tijdens WO II op een dag een stel luidruchtige Duitse soldaten moest herbergen. Integendeel, hij zette hen voedsel voor, bad en las uit de Bijbel, op welk moment de anders zo tetterende Duitsers wel erg stil waren…

“…Want onze God is een verterend vuur,” staat er in Hebreeën 12, 29 WV. Je zal maar deze mooie schepping hebben uitgedacht en er de kroon (Corona – ironisch niet?) op hebben gezet…die vervolgens de zaak uit puur winstbejag en ongebreideld egoïsme naar de vernieling helpt, dan raak je je geduld wel kwijt. God laadde echter Zijn woede op Zijn Zoon Jezus, die de bittere pil slikte. Het plaatsvervangend lijden en sterven. Plaatsvervangend omdat wij, net als die Duitser, de kogel konden verwachten.

En net als de Brit afzag van de wraak, en het leven verkoos boven de dood, liet God niet alleen Zijn Zoon (en dus eigenlijk Zichzelf) sterven op het kruis van Golgotha, maar deed Hem ook opstaan. Jezus leeft! Hij heeft met recht een wereldprimeur: de verrijzenis uit de dood. Door Hem alleen zullen wij ook opstaan uit onze dood.

De film zien? Klik hier: https://www.youtube.com/watch?v=oLTfWeg1NIc

Gezegend Pasen!

*) Alle merkrechten worden gerespecteerd.


  • -

‘Even bijpraten?’

Category : Updates

Hier in Cambodja is alles nog relatief rustig. Op een bevolking van ruim 17 miljoen, zijn er 93 besmette mensen, maar geen doden. Er is geen toestroom naar de ziekenhuizen. Scholen, universiteiten, tempels en kerken zijn wel dicht. Het leven op straat is behoorlijk uitgedund, maar winkels en restaurants zijn gewoon open. Sommigen gaan uit eigen vrije wil dicht, omdat ze te weinig klandizie hebben. Dat is voor veel eigenaren een zorgwekkende gang van zaken.

De oorzaak van de geringe verspreiding moet gezocht worden in de klimatologische omstandigheden: heet en vochtig. Andere Aziatische landen waar het aantal besmettingen hoger ligt, zijn de rijkere landen als Singapore, Maleisië en Thailand, waar men meer airconditioning gebruikt. En, zoals bekend, is koude een betere verspreidingsbodem dan warmte.

De grenzen met Vietnam en Thailand zijn dicht, hetgeen veel grenswerkers raakt. De EU heeft nog niet zo heel lang geleden, het m.i. domme besluit (EDEO, 26 februari 2018, Raad Buitenlandse Zaken van de EU) genomen, een deel van de hulp op te schorten en de import (obv de EBA-ruling van 5 maart 2001) vanuit Cambodja te beperken. EBA heeft voor Cambodja vele voordelen; de EU is voor Cambodja de tweede grootste exportmarkt, met een volume in 2017 van 5 miljard euro. (Bron: www.ec.europa.eu). Qua diversificatie is Cambodja echter nog behoorlijk achter bij de rest; er zijn slechts drie grote sectoren die samen goed zijn voor het bruto nationaal product van 18,2 miljard euro (2015), t.w.: de landbouw (25,3%); de industrie (schoenen, kleding, sigaretten)(32,8%) en de dienstensector (inclusief toerisme en charitatieve instellingen) voor 41,9%. De economie is dus kwetsbaar.

Het zou echter voor de lokale bevolking een ramp zijn als er een zgn. “confinement-total” of gewoon ‘totale sluiting’ (waarom alles in het Engels?) zou komen. Velen zijn voor hun inkomsten afhankelijk van de verkoop van eten en artikelen op straat. Een sluiting is voor deze mensen dus noodlottig, maar ook het nu al ingezakte toerisme en de weinige klanten op straat, beginnen hun tol reeds te eisen. En zoals gewoonlijk… de rijken zullen deze pandemie ook wel weer overleven, maar het treft de armsten het hardst en of zij dat overleven? Dit laat ons niet koud en samen met C&MA Cambodja wordt nu gekeken naar hulpmogelijkheden voor de allerarmsten.

Doneert u dus!

(Voorbeeld: voor 2 euro heeft iemand al een goede maaltijd per dag en voor 5 euro erbij kunnen de kinderen scholing blijven ontvangen. Het gemiddelde nodig voor een dag voor een gezin met twee kinderen ligt tussen 12 en 15 euro. De stad is iets duurder dan het platteland. U ziet, met weinig bereik je al veel).

Maak uw gift over op IBAN NL76 ABNA 0484 6740 48 t.n.v. Stichting CAMA Zending (KvK # S41178941) in Driebergen, o.v.v. ‘Gemeenteondersteuning Cambodja.’

CAMA Zending is een stichting met een officiële ANBI-status (registratie # 28.15.461). Dit betekent dat uw giften – en zeker de langjarige – fiscaal aftrekbaar zijn voor de inkomstenbelasting.

Samen met de organisatie en de inheemse bevolking weten we wegen om uw gift een goede bestemming te geven in deze crisistijd. Er wordt nu een lijst samengesteld met mogelijke hulpdoelen en -methoden. We houden u op de hoogte. Lees dus regelmatig deze blog.

Hartelijk bedankt!

Jacques

(…en geniet van de foto’s van dit mooie land. Zie onder.)

 


  • -

Viraal of banaal? (over het virus uit China)

Category : Artikelen

Mede met dank aan de Chinese eetgewoonten en de roemruchte mondialisering, zit de hele wereld op slot. En – juridisch gezien – kan de claim voor de schade nergens worden ingediend. Hoewel ik een afkeer heb van de man zijn gedrag, denk ik dat – op dit moment – Trump het machtsspel beter speelt dan het hopeloos verdeelde, vleugellamme Europa. Of, zoals mijn vader zei: “Amerika en China zijn de machtsblokken en Europa wordt een museum!”

Maar de problemen beginnen wel bij de macht- en/of geldhebbers. Vooral Amerikaanse, maar ook Duitse (Volkswagen was in 1980 de eerste die samen met de Bank of China, voet aan land zette in China) en andere Westerse bedrijven dachten na de opening van China in de tachtiger jaren door Deng Xiaoping, een goedkope productiefactor te hebben gevonden. Slim als de Chinezen zijn, was dit ook de opzet. Met een arbeidsarsenaal op de rand van armoede van ongeveer 1 miljard mensen, ben je een aantrekkelijke partij om zaken mee te doen en je zakenpartners hun dure speeltjes door te laten produceren. Over mensenrechten en ecologie maken we ons nu even geen zorgen; daar hebben de Chinezen niet veel scrupules over (Onder Mao Tse Tong zijn meer mensen omgekomen dan in de gehele Tweede Wereld Oorlog). Het Westen heeft dus in haar niet aflatende drang naar het maximaliseren van aandeelhouderswaarde, China ‘rijk’ gemaakt. Of in ieder geval de bewindhebbers van het Politbureau, als je bedenkt dat nog ruim 800 miljoen Chinezen langs de armoede afgrond balanceren.

En nu zitten we met de brokken.

De wereld is een klein dorp geworden, en alles is met alles verbonden geraakt. Niet makkelijk meer te ontvlechten. En wat dr. Jane GOODALL (World Economic Forum 2020) en Greta THUNBERG (COP24 Klimaattop 2018) niet lukte, lukt een simpel virus wel. Als het niet goedschiks kan, dan moet het maar kwaadschiks. ‘Minder’ is een woord dat de mensheid kennelijk niet kent, ‘meer en meer’ en ‘als ik het maar goed heb’, zijn de adagia.

En vervolgens laten we ons compleet gek maken. Alles en iedereen in rep en roer, ‘bezuinigingen van 2011-2017 in één klap ongedaan gemaakt’ (aldus Min. W. HOEKSTRA, FD, 22/03/2020) terwijl er op een wereldbevolking van 7,7 miljard (Bron: VN, april 2019)  ‘maar’ 201.866 besmettingen zijn, 13.049 mensen overleden en 92.382 ! (Bron: De Morgen, België) genezen zijn verklaard.

Ter vergelijk: het aantal verkeersdoden in de EU in 2014 daalde met 0,6% licht naar 25.845 (Bron: SWOV). Dat is een meting van één jaar! Maar alle grenzen en wegen bleven open… Om over de sluipmoordenaar ‘klimaatverandering’ maar te zwijgen. Weten wij hoeveel van alle kankergevallen de oorzaak is te herleiden naar fijnstof, NOX, CO2 uitstoot etc.? Kenmerkend is het stuk van de (overigens atheïstische, NRC 06/03/2020) dr.  Emma BRUNS over de prioriteiten die het menselijk brein stelt. Zie hier de zeer lezenswaardige link: https://www.nrc.nl/nieuws/2020/03/06/het-virus-trekt-aan-de-noodrem-a3992952

Let wel: elke dode is er één teveel, maar hier gaat het dan ook alleen maar even over de verhoudingsgetallen.

Dankzij de door ons gekozen leiders, zijn we in een situatie van oncontroleerbare aard terechtgekomen. In plaats van het boetekleed aan te trekken (de VVD was altijd voor 130 km/ uur met dito uitstoot tot gevolg, en dat alleen maar om de Staatskas te spekken, want iedere kilometer harder betekent meer tanken en dus meer accijns) krijgen we ‘preken’ over ons heen van ‘solidariteit’ en ‘groepsimmuniteit’ uit de mond van één van de grootste draaiers van dit decennium. Alsof we dat moeten geloven.

Heel anders is het geluid van de Psalmist: (Psalm 146:3 WV)
“Halleluja. Loof de HERE, mijn ziel. Ik zal de HERE loven, mijn leven lang, mijn God psalmzingen, zolang ik nog ben. Vertrouwt niet op edelen, op een mensenkind, bij wie geen heil is; gaat zijn adem uit, dan keert hij weder tot zijn aarde, te dien dage vergaan zijn plannen.”

We hebben een God die gezeten is op de troon (Jesaja 6, 3 WV). Hoezo zitten? Moet er niet actie komen? De vlam in de pan? Handen uit de mouwen? Nee, Hij overziet de situatie geheel, weet wat er te koop is in de wereld (alle zonden om Hem geladen) en kent de corruptheid van de mensheid, de hang naar zekerheid en het vastzitten aan onze centen (hoeveel mensen supporten de kerk, de zending, hulporganisaties en dergelijke?). Als we maar met vakantie kunnen, mooie evenementen en musea kunnen bezoeken, onze hobbies kunnen uitvoeren en in onze mooie huizen wonen en het goed hebben. Dat telt toch?

Maar dat er ‘hele volksstammen’ – zoals mijn moeder zou zeggen – naar de bliksem gaan, kan ons niet schelen. Terwijl het belangrijkste toch is dat de mens zijn Schepper weer ontmoet (Ps. 84, 11 WV). Want, alleen dan en daar worden we geconfronteerd met onze zelfingenomenheid, trots, hooghartigheid, eigenwijsheid en eigengereidheid en onze zgn. zelfgerechtigheid, kortom alles wat ons corrumpeert. “Lord have mercy!”

Maar ik en mijn huis zullen de HEERE dienen; Hij is onze vaste rots! (Joz. 24 WV). Dat had Jozua goed bekeken, want van deze wereld valt weinig te verwachten…

Vriendelijke groet uit Phnom Penh

Jacques


  • -

Dood punt

Category : Artikelen

Definitie van ‘het dode punt’

“Een dood punt is het uiteinde van de beweging van een zuiger, of in het algemeen van een toestel dat heen en weer beweegt. Staat de machine precies in een dood punt stil, dan kan hij niet in beweging komen. Het kan dan nodig zijn de machine handmatig een zetje te geven. Is de machine eenmaal in beweging, dan zal de traagheid van het vliegwiel ervoor zorgen dat de machine probleemloos voorbij de dode punten komt.” (Wikipedia)

Van de mindere kanten van zending, hoor je lang niet altijd wat terug. Wij draaien er echter niet omheen; die mindere kanten zijn er zeker. Hierover nu wat meer.

Zoals in bovenstaande definitie helder staat omschreven, geldt bij een dood punt, het onvermogen om zelfstandig vanuit die positie in beweging te komen. Hieraan gekoppeld is de vraag naar de relevantie van ons zijn hier. Daar zijn enkele redenen voor. Kort samengevat zijn ze dit:

  1. Er is een enorm aanbod aan hulp in allerlei vorm, zowel vanuit China als vanuit de VS;
  2. Er is een enorm eigen potentieel om uit te reiken naar de eigen Khmer bevolking en hun geestelijke en andere leefomstandigheden te verbeteren, maar het aanbod is versnipperd en komt moeizaam op gang.
  3. Voor wat wij hebben opgevat als onze bediening – het coachen van jonge christenen – is een taalbeheersing nodig die zeker nog jaren gaat duren. Ondertussen doen we niet zoveel…

Hieronder delen we per onderdeel enkele van onze observaties.

Ad 1. Cambodja valt grotendeels in de invloedssfeer van het moderne China én kan – cynisch opgevat – worden gezien als de 51e staat van de VS waar het hulpverlening betreft. Van de noorderburen ontvangt het land miljarden aan investeringsgelden, in ruil voor invloed en toegang voor de nieuwe zijderoute. Van de Amerikanen miljarden dollars aan hulpgeld, al of niet gebracht in de vorm van geld en/of fysieke, medische, mentale & geestelijke hulp en onderwijs. Er is een niet aflatende instroom van expats, vooral uit de VS. Of ‘een missierondje Cambodja’ anno 2020 nu mode is of noodzaak kan ik nog niet vaststellen, opvallend is wel dat dit land veel hulp aantrekt. Je zou er bijna jaloers op worden…

Feit is dat er een forse expat-subcultuur bestaat, voornamelijk Angelsaksisch georiënteerd, die belangrijk aan invloed wint, vooral in de grotere steden. De Chinese subcultuur is er ook, maar uit zich minder aan de oppervlakte en is meer zichtbaar in de lokale handel. Het zijn subculturen met een sfeer die ons vreemd is. Het is vreemd en verwarrend om hier temidden van te wonen terwijl we hier feitelijk voor de Cambodjanen zijn. Maar voor welke Cambodjanen? Zij die het materialisme van de rijken hebben afgekeken (en daarmee de status en je laten voorstaan op je positie); of zij die amper rond kunnen komen en 24/7 voor hun kostje moeten zorgen?

Kort samengevat: aan geld en hulp dus geen gebrek. Er valt nog wel wat af te dingen op de verdeling van al die rijkdom, maar wij zijn niet in de positie daar iets aan te doen.

Ad 2. De apathie van de kerk. Feit is dat er een relatief grote en jonge kerk in Cambodja is, die bij een goede mobilisatie en samenwerking, veel kan betekenen voor een verdere kerstening van het (eigen) land. Helaas is de samenwerking nog ver te zoeken en is de kerk over het algemeen té passief geworden, om effectief uit te reiken naar de eigen bevolking. Positieve uitzonderingen daargelaten. Een andere reden voor deze passiviteit is het feit dat  jonge christenen hun handen vol hebben aan studie en werk om voor zichzelf en voor de ouderen te zorgen, zoals hier gebruikelijk is. Als echter dit potentieel zich er volledig achter zou zetten om het verschil te maken, zou dat zeker gebeuren. Nu is het helaas te gefragmenteerd. Een ander voorbeeld: Cambodja telt maar liefst 1.350 NGOs; seculier en christelijk door elkaar. Natuurlijk zijn er die hun typische eigen werkterrein hebben en dus heel nuttig werk doen, maar wij kunnen ons nauwelijks voorstellen dat er geen overlap zit tussen al deze partijen. Je ziet nog al eens dat in het christelijke circuit men de eigen identiteit dermate belangrijk vindt, dat van intensieve samenwerking nauwelijks sprake is. Een andere, nieuwere bedreiging voor de kerk is het zgn. ‘prosperity-gospel,’ dat volgens ingewijden snel aan populariteit wint.

Kortom: Op het vlak van apologetiek blijft het dus opletten geblazen.

Een andere belemmering tot het gezamenlijk uitreiken onder de eigen bevolking, is de erfenis van wat er in het verleden door missionarissen is gepredikt, waarbij de nadruk lag op de zuiverheid in de leer, en veel minder op de onderlinge liefdesband. Europeanen weten als geen ander wat dat voor gevolgen kan hebben, getuige de vele godsdienstoorlogen. Terwijl Jezus toch in Johannes 17 duidelijk iets anders voor ogen had. Een land als Cambodja heeft met haar oorlogstrauma nu juist veel behoefte aan eendrachtige, onbaatzuchtige liefde. Ik las in Don Carson’s devotional commentary getiteld ‘For the Love of God’ (Vol. 1, section August 19), in verband daarmee deze pakkende passage: “Paulus was niet alleen een expert in apologetiek, maar een man met passie en liefde voor zijn mensen. De kerk van vandaag heeft dringend behoefte aan mensen met een dergelijke instelling.”

Tijdens de afgelopen decennia van evangeliseren zat het met de apologetiek wel goed. Er zijn veel puriteinen, mennonieten en andere zgn. ‘zuiveren in de leer’ eeuwen geleden als kolonist naar Amerika getrokken, nazaten waarvan die nu evangeliseren in gebieden als Zuid-Oost Azië. De nadruk op de juistheid van de boodschap is met hen mee gekomen en die is met de onaflatende Amerikaanse zendingsdrang ook in Cambodja terecht gekomen. Wat mij zeer verontrust is het gebrek aan het andere deel dat Carson noemt: de liefde voor de mensen. Hoe komt het dat er – ondanks zoveel middelen en potentieel – zo weinig naastenliefde is? In Azië heeft een mensenleven sowieso al minder waarde – mede door het gebrek aan eigenwaarde door de eeuwen heen onderwezen in de Boeddhistische leer van het streven naar het opgaan in het ‘niets’ (Nirvana) – maar, erger nog, zoals ik in 2015 al schreef, de barmhartige Cambodjaan bestaat niet. Zoals boven al aangegeven, wanneer het je goed gaat, is dat het gevolg van jouw Karma en is er geen enkele noodzaak om iets van jouwe welbevinden te delen met de ander. Dit matcht weer goed met het Amerikaans individualistisch, materialistisch imperialisme, waarbij voornamelijk het ‘ik’ telt. Is het toeval dat we sporen van deze dingen nog in de Cambodjaanse kerk aantreffen of gevolg van de eenzijdigheid in de prediking?

Ad 3. Taal. Taal als cultuur- en communicatiedrager is en blijft uiterst belangrijk, zeker als je van hart tot hart met elkaar wil praten. Omdat deze taal mijlenver bij de Europees/ Latijnse talen vandaan staat, gaan onze vorderingen maar langzaam. Zelfs zo langzaam dat als we ons afvragen of het niveau van ‘hart-tot-hart’ wel ooit zullen bereiken. De afstand tot wat wij oorspronkelijk zagen als onze bediening, wordt er niet kleiner op en vergt misschien een andere benadering.

Daar zijn we nu over aan het denken en bidden. Zending heeft ons hart, en ook al zijn we ouder dan de meesten hier, we willen graag bijdragen. Hier of waar dan ook. Misschien moeten we onze netten over een andere boeg uitgooien om effectief te kunnen zijn… (Luc. 5, 4 WV), zodat we over dit dode punt heen kunnen komen.

Bid u mee? Hartelijk dank.

Jacques